• Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

    Οι άγνωστοι ήρωες του 1821, οι Θρυλικοί ΝΤΡΕΔΕΣ, που ποτέ δεν δουλώθηκαν στους Τούρκους

    Ήταν 24 του Μάρτη το έτος 1821,όλα ήταν κανονισμένα ώστε να αρχίσει η επανάσταση στις 25 αλλά κάποιοι δεν μπορούσαν να περιμένουν και με το σύνθημα "Τούρκος μην μείνει στο Μοριά μηδέ στον κόσμο όλο¨ ξεκίνησαν για την Αρκαδιά........αυτοί ήταν οι ιστορικοί Ντρέδες

    Η προσωνυμία ΝΤΡΕΔΕΣ έγινε ένδοξη και γνωστή σε όλο το Μοριά και έξω απ' αυτόν στα πικρά χρόνια της Τουρκοκρατίας αλλά και στα ένδοξα της Ελληνικής Επανάστασης. Οι Ντρέδες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στις αρχές του 15ου αιώνα στα βουνά ΝΔ του όρους Τετράζιo και χτίσανε τα χωριά Σουλιμά, Ψάρι, Κούβελα , Βλάκα (Χρυσοχώρι), Γκλιάτα, Κλέσουρα κ.α. και όλα μαζί ονομάστηκαν Σουλιμοχώρια(όλα χωριά του σημερινού Δήμου Δωρίου πλην του Γκλιάτα που αμήκει στο Δήμο Ανδανίας).
    Ντρες σημαίνει άντρας, αντρειωμένος, πολεμιστής, παλικάρι. Και πραγματικά παλικάρια φάνηκαν οι Ντρέδες, σκληροί και δυνατοί, φιλοπάτριδες και φιλελεύθεροι, με μπέσα και φιλότιμο. Από μικρά παιδιά μάθαιναν ν' ανεμίζουν το γιαταγάνι, να σημαδεύουν αλάθευτα, να αντέχουν τον πόνο και τις κακουχίες. Πολέμησαν τους Τούρκους σε κάθε βήμα τους, όχι μόνο στα χωριά τους, αλλά σε ολόκληρη την Πελοπόννησο, από την εποχή της εγκατάστασής τους, αργότερα στους Βενετοτουρκικούς πολέμους ως σύμμαχοι των Βενετών και τέλος το 1821.
    Λέγεται ότι κυκλοφορούσαν πάντα οπλισμένοι και οι Τούρκοι δεν τους πείραζαν από φόβο για την οργή των συμπατριωτών τους. Οι Σουλιμοχωρίτες είχαν επιβάλει στην Τουρκική εξουσία και ένα ξεχωριστό τρόπο διοίκησής τους. Είχαν μια αυτοδιοίκηση και ένα είδος στρατιωτικής ομοσπονδίας σαν τους Σουλιώτες. Κάθε χωριό το διοικούσε μια επιτροπή από τους αρχηγούς των πρώτων στρατιωτικών οικογενειών, η οποία είχε και δικαστικά δικαιώματα. Μια επιτροπή από αντιπροσώπους όλων των χωριών κανόνιζε τα κοινά, π.χ. βοσκότοπους, ποτιστικά νερά, εκστρατείες, άμυνα κλπ.

    Λίγες περιοχές του Μοριά έβγαλαν τόσους πολλούς καπεταναίους, όσους τα Σουλιμοχώρια. Από εδώ βγήκε ο Πέτρος Μπούας, που πολέμησε το 1450 τους Τούρκους σε όλο το Μοριά. Οι Μπαλταίοι και οι Νταραίοι, ο περίφημος Δήμος Σουλιμιώτης που αναγνωρίστηκε αρχηγός όλων των κλεφτών του Μοριά, ο Ιωάννης Μέλιος και ο Κόλιας Πλαπούτας και άλλοι πολλοί. Τον καιρό της επανάστασης φάνηκαν και άλλοι διάσημοι οπλαρχηγοί όπως ο ονομαστός Δημήτρης Παπατσώρης με τους γιους του, ο Γιαννάκης Γκρίτζαλης, πολλοί από την οικογένεια των Νταραίων και άλλοι πολλοί.

    Την επανάσταση στα Σουλιμοχώρια την είχαν καλά οργανώσει οι μυημένοι στα μυστικά της Φιλικής Εταιρείας Δημήτρης Παπατσώρης από το Σουλιμά, Αντώνης Ντάρας από το Ψάρι και Αλέξης από το Σιδηρόκαστρο. Οι Ντρέδες δεν περίμεναν τη μέρα του Ευαγγελισμού παρά ξεσηκώθηκαν από την προηγουμένη. Οι Σουλιμαίοι με αρχηγό τους τον παπα-Δημήτρη Παπατσώρη συγκεντρώθηκαν στη μικρή εκκλησία του Αϊ-Δημήτρη όπου ευλογήθηκαν τα άρματά τους και έδωσαν τον όρκο. Το ίδιο έγινε και στο Κούβελα, στο Ψάρι και το Κλέσουρα. Στις 24 Μαρτίου όλοι οι Ντρέδες είχαν μαζευτεί στο σημερινό Αϊ Γιώργη με μια λευκή σημαία με την εικόνα του Αγ. Δημητρίου και τις λέξεις "Ελευθερία ή Θάνατος", έτοιμοι να βαδίσουν εναντίον της Αρκαδιάς (Κυπαρισσίας). Εκεί τους βρήκε η επιστολή του Κολοκοτρώνη και του Παπαφλέσσα που τους καλούσε: "... οπλισθήτε με ανοικτά μπαϊράκια και τρέξατε εναντίον των εχθρών της πίστεως και της πατρίδος ... Σεις ασφαλίσατε τους Τούρκους και μίαν ώραν αρχύτερα ως λέοντες να τους ξεσχίσετε και να στείλετε εις τα τάρταρα του 'Aδου..." Την ίδια μέρα οι Τούρκοι της Αρκαδιάς τρομοκρατημένοι εγκατέλειπαν την πόλη και φεύγανε για τα κάστρα της Μεθώνης και της Πύλου.
    Η κατάληψη της Αρκαδιάς ήταν η πρώτη από μια μακρά σειρά πολεμικών κατορθωμάτων για τους Ντρέδες. Πολέμησαν στα Φιλιατρά, στην Πύλο, στη Μεθώνη, στην Τριπολιτσά, στο Βαλτέτσι, στα Δερβενάκια, αργότερα εναντίον του Ιμπραήμ σ΄ όλη την Πελοπόννησο και στον ίδιο τους τον τόπο, στο Ψάρι, στο Λάπι,στον Αετό, μέχρι το Μάϊο του 1828 που χτυπήθηκαν με τον Ιμπραήμ στη θέση Γουβαλάρια. Είχαν προηγουμένως συμμαχήσει μαζί τους και 4000 Αλβανοί στρατιώτες του Ιμπραήμ, οι οποίοι δυσαρεστημένοι μαζί του αποστάτησαν και ενώθηκαν με τους Ντρέδες. Έτσι κατέφεραν ένα πολύ σημαντικό πλήγμα στον Ιμπραήμ και τον ανάγκασαν να αποχωρήσει άπρακτος από τα Σουλιμοχώρια. 



    Επειδή πολλά έχουν ακουστεί για την επανάσταση του 1821 και σήμερα παρουσιάζεται μία ωραιοποιημένη ιστοριούλα ότι όλοι οι έλληνες ξύπνησαν την 25η Μαρτίου του 1821 και είπαν να διώξουν τον Τούρκο κατακτητή καλό είναι να μιλήσουμε και για κάποιους που δεν προσκύνησαν ποτέ και έλαβαν μέρος σε όλους τους αγώνες εναντίων των Τούρκων από την υποδούλωση το 1453 μέχρι και την απελευθέρωση το 1821.
    Στο πάνθεον των ηρώων αυτών ανήκουν και οι θρυλικοί Ντρέδες. Έλληνες-Αρβανίτες χριστιανοί ορθόδοξοι οι οποίοι μετακινήθηκαν από την περιοχή της Ηπείρου στην οποία έμεναν αιώνες ολόκληρους στην ορεινή περιοχή της βόρειας Μεσσηνίας στα τέλη του 14ου αιώνα ύστερα από πρόσκληση των Δεσποτών του Μυστρά Μανουήλ Καντακουζηνού και Θεοδώρου A' Παλαιολόγου, προκειμένου να πυκνώσει ο πληθυσμός του τόπου που είχε μειωθεί από αρρώστιες και πολέμους.
    Εγκαταστάθηκαν στους ορεινούς όγκους του σημερινού χωριού Δωρίου , όπου κι εκεί έφτιαξαν τα χωριά τους, που ονομάστηκαν Σουλιμοχώρια. Τα χωριά αυτά ήταν το Σουλιμά, το Ψάρι, το Χρυσοχώρι, ο Χαλκιάς, το Κούβελα, το Λάπι, το Κλέσουρα, το Ρίπεσι, το Πιτσά, το Κατσούρα κι η Αγριλιά.
    Άγρια και πολεμική φυλή μετά την διάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και την κυριαρχία των Τούρκων δεν υπέκυψαν και λόγο της ανδρειοσύνης τους αυτής, σε συνδυασμό με το δύσβατο της περιοχής που διάλεξαν να ζουν, κατάφεραν να αποκρούσουν όλες τις Τουρκικές προσπάθειες υποταγής τους. Έτσι είχαν μια ιδιότυπη αυτονομία όμοια με αυτή των Σουλιωτών και διοικούνταν από τους αρχηγούς-πολέμαρχους των προαναφερόμενων χωριών σε στυλ στρατιωτικής ομοσπονδίας.
    Ήταν επαγγελματίες στρατιώτες και πολέμησαν ως μισθοφόροι σε διάφορους πολέμους ανά τους αιώνες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Γυμνάζονταν και εξασκούνταν στο τρέξιμο, στο λιθάρι στο σπαθί και το καριοφύλλι και αποτελούσαν μαζί με τους Μανιάτες τους πλέον εκπαιδευμένους και οργανωμένους στρατιωτικούς σχηματισμούς στην νότια Ελλάδα. Ήταν οι πλέον περιβόητοι κλέφτες της πελοποννήσου και τους έτρεμαν Τούρκοι και Έλληνες. Πολλοί κλέφτες βρήκαν καταφύγιο στους ντρέδες ενώ είχαν στενές σχέσεις με τον καπετάν Ζαχαριά, τους Κολοκοτρωναίους και άλλους προσφεροντάς τους κατάλυμα και συμμετέχοντας μαζί τους σε επιχειρήσεις εναντίων των Τούρκων. Μετά τον μεγάλο χαλασμό των κλεφτών του Μοριά ύστερα από τα ορλοφικά λόγω των συνεχών διώξεων των Τούρκων αναγκάστηκε σημαντικός αριθμός αυτών να μετοικίσει στην Σικελία μαζί με τις οικογενειές τους όπου μέχρι και σήμερα ακόμα διατηρούν την περηφάνια της καταγωγής τους και μιλούν ελληνικά και αρβανίτικα. Επίσης την ίδια περίοδο πολλοί οπλαρχηγοί τους κατέφυγαν στην Ζάκυνθο όπου και εντάχθηκαν στα Ελληνικά στρατιωτικά τάγματα που διατηρούσαν στο νησί οι Μεγάλες Δυνάμεις όπως ο γενικός αρχηγός των Ντρέδων κατά την επανάσταση του 1821 καπετάν Γιαννάκης Μέλλιος ο οποίος έφερε τον βαθμό του ταγματάρχη του αγγλικού στρατού.